Hein van Houten, de action painter op de Nacht van de Lobbyist, nu ook met woorden aan het werk. Komt-ie:
“Ik zeg weleens dat mijn doeken rechtstreeks uit het universum komen, maar dat moet je natuurlijk niet al te letterlijk nemen, dat kun je trouwens niet eens letterlijk nemen, maar misschien kun je het vergelijken met ether en radio: je ziet het niet, maar het is er wel. En dan bedoel ik de energie, hè, het gevoel ook dat ontstaat op een bepaalde plek waar ik aan het werk ga, zoals op de Nacht van de Lobbyist in Amare, en wat er dan allemaal kan gebeuren.
Want het is nooit van tevoren bedacht, het laat zich niet voorspellen, het gebeurt allemaal in het moment zelf.
Op zich doe ik het al best weer een tijdje, meer dan twintig jaar inmiddels, denk ik zo. En het was eigenlijk de bedoeling helemaal niet, het is gewoon zo gelopen. Ik was grafisch ontwerper, ha, en dacht te gaan werken voor een prestigieus reclamebureau, maar man, dat werd één groot drama, wat er onder meer toe leidde dat ik bij verschillende mensen schulden had. Ik had het geld helemaal niet om die allemaal af te betalen, maar ze vonden het oké als ik in plaats daarvan een schilderij voor ze maakte. Dat bleek ik dus te kunnen. En toen ontmoette ik ook nog eens mijn vrouw, nou ja, mijn vriendin toen eerst natuurlijk, en kwam ik via haar in het midden van het land terecht, in Maasbommel. Woon ik nu nog. Nou goed, ik ben eigenlijk zonder opleiding begonnen met action painting, ik zou mezelf eerst ook helemaal geen kunstenaar hebben willen noemen, maar op een gegeven moment, ja, dan krijg je dus toch een naam. De Herman Brood van het land van Maas en Waal. Nou vooruit.
De eerste keer was eigenlijk toen ik live het décor heb geschilderd voor een voorstelling. Maar ik doe van alles, hoor. Ik heb ook wel een auto beschilderd. En een boot. En o ja, ooit 25 vrouwen op een festival. En ik schilder de hond van een Belgische dj. Nee, haha, die beschilder ik niet. Die schilder ik dus.
Bij de Nacht van de Lobbyist heb ik wel even met buikpijn rondgelopen, want ja, lobby, wat kun je met zo’n abstract thema? Maar een half uur voor het begin heb ik de knop omgezet. We gaan ervoor. Het was ook wel een mooie uitdaging. Tussen de deelsessies van de Nacht door kwamen deelnemers langs om suggesties te doen. De kleur roze. Een vredesduif. Een sleutel met de oplossing voor álle problemen. Hartstikke mooi. Het is dus eigenlijk een Gesamtkunstwerk geworden, ha! Heel interactief, erg leuk om te maken.
Nou ja, dat dus. Er zijn natuurlijk andere mensen die op een vergelijkbare manier werken. Maar ik doe gewoon mijn eigen ding. Ik laat me niet gek maken. Zo.”
Kees Broere