Het politieke woord van de week #21 – Storm
Zegt u het maar. Partij Sleutelstad, Pro Hengelo, Open en Duidelijk Stede Broec, en natuurlijk Keerpunt22: van welke ‘politieke kleur’ zijn deze partijen, die hebben deelgenomen aan de gemeenteraadsverkiezingen van deze week? Zijn ze rechts, midden of links? En doet dat er überhaupt toe voor een partij die, zoals die ene uit Tubbergen, zich sterkmaakt voor ‘veilige, goed verlichte fietsverbindingen in alle dorpen’?
Anders gezegd, wie wil weten of de politiek in Nederland, na de landelijke verkiezingen, dit keer opnieuw dichter bij een rechtse meerderheid is gekomen, kan met de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen niet helemaal uit de voeten. Ja, Forum voor Democratie (FvD) is flink gegroeid; de partij deed in meer dan honderd plaatsen mee. Ja, de PVV is weer kleiner geworden; de partij nam slechts in 40 gemeenten deel.
Ultrarechtse bewegingen
En toch. FvD koos ervoor om op de verkiezingsposters niet alleen het fascistische hondenfluitje van de Prinsenvlag te zetten, maar ook het portret van de leider van haar fractie in de landelijke Tweede Kamer, Lidewij de Vos. FvD zegt Nederlandse waarden te willen verdedigen. En dat in een tijd waarin bekend is geworden dat ultrarechtse bewegingen als Defend Netherlands er maar liefst 35 verwante milities bij hebben gekregen.
Veilige, goed verlichte fietsverbindingen zullen in de nabije toekomst natuurlijk van groot belang blijven. Maar landelijk doen we er goed aan scherp te letten op de snelle groei van extreemrechtse clubs. De nationaalsocialistische Nederlandse Volks-Unie (NVU) bestaat al ruim een halve eeuw. Begin deze eeuw hoorden we van Stormfront Nederland. Inmiddels is de rechtse politieke wind op volle kracht aan het komen.
Dat laatste natuurlijk ook door het internationale politieke klimaat, waarin onze vroegere bondgenoot, de Verenigde Staten, zich meer en meer onderscheidt als ‘onnavolgbaar ultraconservatief plus kernwapens’. Het doet denken aan de slotzin uit de Volkskrant-column van Tommy Wieringa, afgelopen week: ‘Van Troje tot Teheran, niets dan schade, haat en pijn, en de koude as die door gebroken ramen waait.’
Het politieke geheugen
Nu nog kunnen we zeggen dat het waait. Maar steeds meer elementen dienen zich aan die kunnen samenkomen in de klassieke ‘perfecte storm’. Het kan wat dat betreft geen kwaad om de ‘weerberichten’ uit de Straat van Hormuz nauwgezet te volgen. Niet alleen om hun militaire, maar natuurlijk ook om hun economische betekenis. Iran lijkt veilig ver weg, maar de benzinepomp is voor bijna iedereen in Nederland vlak in de buurt.
It’s the economy, stupid.’ De les van VS-president Bill Clinton zal ongetwijfeld ook in het politieke geheugen van premier Rob Jetten liggen opgeslagen. Dat hij zich in de eerste weken van zijn nieuwe ambt nadrukkelijk liet zien in niet alleen Roosendaal en Gouda, maar ook in Brussel, Parijs en Berlijn, is hiervan onderdeel. Sterker dan ooit moet Nederland verbonden zijn met Europa; politiek, economisch en meer en meer ook militair.
Als hij nog tijd overhoudt, kan Jetten wellicht een avondje vrijmaken om een bezoek te brengen aan het theater. In diverse schouwburgen is nog tot zeker 11 april de opvoering te zien van Moeder Europa, een geweldige muziektheatervoorstelling van Orkater, met onder meer Manoushka Zeegelaar Breeveld en Selin Akkulak. Verleden en heden komen hierin samen voor een nieuwe toekomst. Met onheilspellend wijze waarschuwingswoorden aan het slot: ‘Want vergis je niet: het gaat stormen.’
Kees Broere