Het politieke woord van de week #14 – Telefoon
Je kunt er natuurlijk voor kiezen om offline te gaan. Zo besloten vorig jaar oktober in de Verenigde Staten Fred Ramsdell en zijn vrouw om tijdens hun trip door de Rocky Mountains zich af te sluiten van elke digitale toegang. Het woord ‘detoxen’ viel daarbij zelfs; een poging om alle gif van het internet even weg te spoelen. Toen zij weer online kwamen, bleken ze toch iets gemist te hebben: Fred Ramsdell had de Nobelprijs voor Geneeskunde gewonnen.
Het Nobelcomité in Stockholm had tevergeefs geprobeerd hem te bellen om hem te feliciteren. Ramsdell, zo kunnen we aannemen, was in zijn hoofd volstrekt niet bezig geweest met het wel of niet winnen van de zo prestigieuze prijs. En tijdens vakanties vindt hij het nu eenmaal prettig om onbereikbaar te zijn. Pas toen zijn vrouw online ging en indirect alle felicitaties aan haar man ontdekte, ging hij toch ook maar eens op z’n telefoon kijken.
‘Ik word genoemd’
In Nederland is vrijwel overal bereik. Wie niet gestoord wenst te worden, moet dus zonder mobieltje op stap gaan, of net als Ramsdell bewust offline gaan. Veel mensen zullen die laatste keuze weleens eerder hebben gemaakt. Maar hoe zal het de komende tijd gaan voor de mensen die hopen of misschien zelfs verwachten gevraagd te worden voor een post in het komende kabinet-Jetten?
Volgens een aantal media weten sommigen al dat zij de eerste kandidaat zijn voor een ministerschap. In het openbaar worden daarbij nog geen namen genoemd. En mensen die zelf hopen op een post kijken natuurlijk wel uit om dit ook publiekelijk uit te spreken. ‘Ik word genoemd,’ was een zinnetje dat alleen Prof. Dr. Ir. P. Akkermans straffeloos kon uitspreken, maar dan als tv-typetje, schitterend gespeeld door Kees van Kooten.
Een enkeling zal mogelijk gevraagd worden, maar geen zin hebben om als bewindspersoon aan de slag te gaan. Dat liet Els Borst bijvoorbeeld ooit weten aan D66-leider Hans van Mierlo. Die nam haar daarop uit eten, schreef al haar bezwaren op een servet, en veegde daarmee na het diner zijn mond af, om zo duidelijk te maken dat hij haar tegenwerpingen niet serieus nam. Borst werd minister van Gezondheidszorg.
Veiligheidsscreening
Niet iedereen die gewild is en ook zelf wil, zal het tot minister of staatssecretaris schoppen. Dat weet ex-PVV-Kamerlid Gidi Markuszower zich vast nog goed te herinneren. Geert Wilders vroeg hem in 2024 als minister voor Asiel en Migratie, maar Markuszower kwam niet door de veiligheidsscreening van de AIVD. Hij vormde een ‘integriteitsrisico’, zeer waarschijnlijk vanwege zijn contacten met Mossad, de geheime dienst van Israël, al heeft hij zelf dit altijd ontkend.
Een behoorlijk aantal mensen dat zichzelf bekwaam acht als bewindspersoon en daarvoor ook over de juiste politieke contacten beschikt, zal de komende tijd haar of zijn telefoon nog meer dan gebruikelijk in de gaten houden. Zij zullen al dan niet worden gevraagd, en pas als alles beklonken is, zullen wij burgers daarover meer vernemen.
Maar misschien kan het anders. De afgelopen jaren stuurde Nieuwsuur verslaggever Tonko Dop naar het huis van de schrijvers die de shortlist van de Libris Literatuurprijs bereikt hadden. Dat zorgde steevast voor verrassende televisie. Dop, zo meldde de Volkskrant, gaat volgende maand met pensioen. Misschien is hij te porren voor een nieuw politiek format.
Kees Broere